Column Bart Jansen (april)
Een leven na(ast) dit leven?! - 1950. Het jaar waarin door Belgen heftig wordt gedebatteerd over de terugkeer van Koning Leopold lll. 1950. Het jaar dat Fred Astaire bij de Oscaruitreiking wordt verkozen tot beste acteur.
1950. Het jaar dat.....

 ....Limburgia Nederlands voetbalkampioen wordt, door in een spectaculaire wedstrijd Ajax met 6-0 te verslaan.
1950. Het jaar dat Teresa Brewer een hit had met het nummer Music! Music! Music! en iedereen
meezong met Nat King Cole's Mona Lisa.
1950. Het jaar dat mijn moeder "ja ik wil" zei tegen mijn vader.

Van hun eerste huwelijksjaren weet ik niets te vertellen. Logisch, want ik was nog niet geboren Ik kwam pas in 1955. In het begin van mijn leven zal ik niet veel meer gedaan hebben dan drinken, eten, huilen, poepen, plassen en lachen. En van die periode kan ik me jammer genoeg niets herinneren. Gebeurtenissen worden immers pas vastgelegd wanneer je een jaar of drie/vier bent. Maar dan gaat het ook hard: Achterop de fiets bij pa, naar het strand in Hoek van Holland. Mijn emmertje, mijn schepje, een grote fles Chocomel, plus een zak voorgesmeerde en belegde boterhammen, in een grote tas aan zijn stuur. En dan bij terugkeer met de blote voeten in een plastic teiltje met water, om het meegedragen zand eraf te spoelen. Bij pa of ma achterop de fiets naar het park en daar op "ons" grasveld ballen en badmintonnen en na afloop water drinken uit de ijzeren pomp bij de ingang van het park. Sinterklaasliedjes meezingen met ma aan de piano, Pa die op pakjesavond altijd naar het toilet moest. En wanneer hij daar vanaf kwam bleek de goede Sint de pakjes net te hebben afgeleverd. Ma, die aan het aanrecht voor een hele meute schoolkinderen frites staat te snijden en diezelfde kinderen eerst een aantal boterhammen laat eten omdat er anders niet tegenaan te bakken is. Op koude winterochtenden, met het hele gezin bij het licht van het rode theelichtje en de opgeporde kolenkachel, lekker schemeren met een biscuitje in de hand. De verjaardagen met alle ooms en tantes, die elkaar luidkeels de laatste roddels vertellen, later vergezeld door de neefjes en de nichtjes. In de winteravond Mens-Erger-Je- Niet, Ganzenbord, Stratego, Tour de France, of Monopoly spelen. Elke zondagochtend naar de kerk. De Blasius zegen of een askruisje halen, de Eerste Communie, het Heilig Vormsel. Jawel: in ons gezin werd het er met regelmaat ingepompt: "Je leeft niet voor jezelf, maar bent er voor anderen. En daar wordt je later voor beloond in het hiernamaals".

Dat hiernamaals is mij inmiddels wat te ver weg.
In een leven na dit leven, geloof ik niet meer. Wel geloof ik in een leven naast dit leven.
En dat geloof heb ik meegekregen van mijn ouders. Voor het slapen gaan werd er namelijk eerst voorlezen. Dat was het hoogtepunt van de dag.Ik kon volledig opgaan in de wereld die daarbij voor me werd geopend. De hoofdpersoon van het verhaal werd ikzelf. Door de manier van voorlezen kreeg ik niet alleen de tekst, maar ook de geest van de tekst, het avontuur, het verrijkende inzicht van een compleet ander leven mee. En het mooie was: In elk boek dat werd voorgelezen zat weer een heel ander leven verstopt. En al die levens kon ik zomaar meebeleven.

U zult nu begrijpen,dat ik niet meer wordt voorgelezen. Ik lees nu zelf. Maar dat meebeleven doe ik nog steeds. Inmiddels heb ik duizenden avonturen beleefd, heb ik gereisd door landen waar ik mij in het echt niet gauw zou wagen, heb ik inzichten en ervaringen verworven die in één enkel mensenleven nooit zouden hebben gepast. Ik heb kennis genomen van gedachten van filosofen, van wetenschappers, van romanciers. En ik ben er zeer door verrijkt. En daarom ben ik mijn ouders dankbaar voor het feit, dat zij me met zoveel liefde hebben binnengeleid in de wereld van het lezen. Een wereld die ik iedereen gun. Doe uzelf en uw kinderen een plezier : LEES en LEES VOOR.

Bart Jansen, april 2010