Column Bart Jansen (juni)
Waar gebeurd: Echt waar! - Al heel jong had ik een fascinatie voor waar gebeurde verhalen. Verhalen waarvan ik niet elk detail hoefde te kennen, als ze maar voldoende voeding boden aan mijn fantasie....

...om gebruikt te kunnen worden als basis voor een zelfverzonnen variant van die werkelijkheid. Zo speelde ik op achtjarige leeftijd, gekleed in een wit laken als cape, met daarop een rood kruis geverfd, een blikken vuilnisbakdeksel als schild en kruislings aan elkaar getimmerde stokken als zwaard, mijn eigen variant van Ivanhoe. Een schitterend epos over de riddertijd. Hoewel Ivanhoe, in de verhalen van sir Walter Scott, zich altijd uit de meest penibele situaties wist te redden, gebeurde het niet zelden dat ondergetekende verslagen werd door de buurkinderen, die groter in getal waren.In hevige gevechten met deze roofridders liep ik menig blauwe nagel en splinters in de hand op. En met niet alleen mijn lijf, maar ook mijn ego gekwetst, deed ik daarover beklag bij het hoger gezag. Die plakten een pleister en gaven een kus en opnieuw was ik klaar voor de strijd.

Wat later stapte ik over op Paddeltje, de Scheepsjongen van Bontekoe, Arendsoog en Witte Veder, Old Shatterhand en Winnetou. Maar altijd was daar die rode draad van de waar gebeurde geschiedenis. Inmiddels weet ik, dat schrijvers als Karl May, boeken schreven over het Wilde Westen, zonder er ook ooit maar één voet gezet te hebben. De in het Duits nagesynchroniseerde cowboyfilms met John Wayne, waarin hij tegen de indianen "Hande Hoch" roept, geven daarmee precies weer, hoe de literaire werkelijkheid van Karl May eruit zag.

Toch waren de auteurs van bovengenoemde boeken succesvol. Dat kwam omdat zij allemaal door hadden, dat het voor een succesvol boek nodig was, dat het verhaal een hoog "zou-best-wel-eens-waar-gebeurd-kunnen-zijn" gehalte moet hebben. Er mag nog zoveel fictie in het verhaal zitten, zonder de ondersteuning van feiten, zou er niets van het verhaal over blijven.

Een waar grootmeester in het verweven van feiten met fictie is Willem Pieter Hogendoorn. Al in zijn eerste roman: "De honden van het verraad" (een politieke thriller over de vrijheidsstrijd van Zuid-Molukkers), komt zijn handelsmerk naar voren: spannende fictie, gebaseerd op feiten en grondige research. Wat later kreeg het vakmanschap waarmee hij dat deed een eigen soortnaam: Faction: een samenvoeging van facts & fiction. Die samenvoeging van feiten en fictie gebeurt in zijn verhalen zo grondig, dat de auteur zelf zegt te geloven, dat zijn versie van de werkelijkheid waarschijnlijk de ware is. Dat bevestigt de stelling, dat een goed leugenaar zijn eigen leugens dient te geloven om betrouwbaar over te kunnen komen. En Willem Pieter Hogendoorn gelooft heilig in zijn gelijk. Dat gelijk van hem levert ontzettend spannende boeken op, waarin bijvoorbeeld het complot achter de moord op Pim Fortuijn wordt ontrafeld. Wanneer je zijn boek " De zesde mei" leest, ontkom je als lezer niet aan de verleiding om Willem Pieter Hogendoorn op zijn woord te geloven.

Bent u benieuwd naar de andere boeken van deze auteur? Benieuwd naar zijn visie en inzichten? Kom dan woensdag 2 juni naar de bibliotheek in Spijkenisse. Vanaf half acht kunt u zelf met hem kennis maken en kennis nemen van " zijn waarheid".
O ja, de boeken die hij schreef, schreef hij niet onder zijn eigen naam, Willem Pieter Hogendoorn, maar onder een pseudoniem. Zijn pen-name is TOMAS ROSS.

Bart Jansen, juni 2010 .

Terug